กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ก่อนอื่นขอกรี๊ดดังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ชาตินี้เราคงรักใครไม่ได้แล้วววววววว เพราะผู้ชายคนนี้.....
คิมแจจุง !!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (v>_O)+ ปิ๊งงงง
อ๋า....ไหนๆนานๆทีจะได้มาอัพบล็อกซะที อัพเลทอีกตะหาก ขออัพรวบยอดเรื่องงานมีตวอนกับงานเซเว่นไปด้วยเลย แต่ขออัพเรื่องสดๆร้อนๆ เรื่องดงบังก่อนค่า อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก คำเตือน.....ยาวมากๆเช่นเคยเค่อะ ทำใจอ่านนะเพื่อนๆ 555
=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=
TVXQ Press Conferrence in Thailand
14th October 2007
Paragorn Parc , Bangkok
=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=
14 ต.ค. 2550 วันแดงเดือด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
555555555 เรียกซะ.........แต่ก็แดงเดือดกันจริงๆนี่ แดงเถือกไปทั่วทั้งลานพารากอร์นเลย
วันนั้นเป็นวันที่เตรียมการอะไรไว้หลายอย่างมากๆ เรื่องหลักๆคือแน่นอน...มาดูดงบัง แล้วไหนๆก็จะได้ออกมานอกบ้านแล้ว(พูดซะเหมือนถูกกักขังไว้ที่บ้านเลยเนอะ 555) ก็เลยนัดน้องๆ 2 คนให้มารับของไปด้วยเลย อิอิ
ตอนซักประมาณ 9 โมงครึ่งได้ เรายังอยู่ที่บ้านอยู่ สายแรกของวันนี้ น้องเตย ก็โทรมาและ....
"พี่หนึ่ง!!!!ตอนนี้ที่ลานพารากอร์น คนมากันเป็นล้าน แล้วนะ รีบมาเร็วๆ!!"
"........................."
ตูยังไม่ทันได้ก้าวขาออกจากบ้าน.....คนเป็นล้านแล้วเรอะ?.......เปลี่ยนใจแล้วนอนอยู่บ้านแทนดีมั้ยเนี่ย?....ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆ เรารอวันนี้มาเป็นปีแล้วนะ จะยอมพ่ายแพ้กะอีแค่จำนวนคนงั้นรึ ไม่มีทางงงงงง
ก็เริ่มออกเดินทาง ขึ้นรถเมล์ไปแป๊บบบบเดียว คุณเพื่อนสุดเลิฟ ปั๊บ ก็โทรมา......
"ไอ้หนึ่ง แกมาถึงยังวะ? ตอนนี้ คนเป็นล้าน แล้วนะเว้ยยยย เนี่ยขยับไปไหนไม่ได้เลย เข้าไปนั่งก็ไม่ได้แล้ว"
".............................................."
ประโยคคุ้นๆว่ะ.....เหมือนพึ่งได้ยินมาเมื่อครึ่งชม.ที่แล้วนี้เอง.....
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ก็ต้องนั่งรถเมล์รอให้ถึงจุดหมายปลายทางต่อไป.....สักพักนึง..... พี่วิ โทรมา...
"หนึ่งงงงงงง อยู่ไหนแล้วว??? น้องพี่ที่อยู่ที่นู่นแล้วโทรมารายงานว่า ตอนนี้ คนเป็นล้านนนน แล้วนะ แน่นเต็มลานเลยเนี่ย วิกฤติแล้วว"
"............................................................................."
.
.
.
ทำไมวันนี้ทุกคนที่โทรมาถึงได้พูดประโยคเดียวกันหมดเลยฟระ????????
โอยยยยยยยยยยยยยยยยยย เครียดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ตอนนั้นแหละที่อยากสวมวิญญาณเมล์นรกหมวยยกล้อ แต่อิหนึ่งหน้าไม่เชิงว่าหมวยและตูก็ขับรถไม่เป็นด้วย......ก็เลยได้แต่นั่งกระวนกระวายใจต่อไป....แต่โชคดีที่รถไม่ติดนะวันนั้น รถมันไปได้เรื่อยๆ ซักประมาณ10โมงครึ่งก็มาถึงที่ BTS อนุเสาวรีย์ฯ ตรูก็รีบจ้ำๆๆๆๆๆๆไปขึ้น BTS ไปถึงสยามก็ราวๆ 10.45 น. มองออกไปตรงลานพารากอร์นนี่ตูก็แอบ.....โอ้โห.............กองทัพไอ้มดแดงใช่มั้ยวะคะเนี่ย??? แต่ก็โอเคสำหรับเราอยู่นะในตอนนั้น เพราะไอ้คำว่า "คนเป็นล้าน" ที่ได้ยินมาจากที่ทุกๆคนโทรมาเนี่ย ทำเอาเราจิ้นว่าคนมันน่าจะทะลักจนมีตกลานร่วงไปถนนข้างล่างบ้างแล้ว (ไอ้นี่ก็คิดเว่อร์เกิน 555) ก็เลยโทรหาพี่วิแล้วเดินไปหาที่สยามเซ็น
เวทีหน้าลานพารากอร์น
( ไฟดันมาบังหน้าน้องมินพอดีอีก อ๊ากก อยากโค่นเสา!!!! )
ตอนแรกก็คุยๆกันกับพี่วิว่าเอาไงดี จะลุยลงไปยืนตากแดดรอที่ลานข้างนอก หรือจะเสี่ยงดวงรอในสยามเซ็นมันนี่แหละ? ก็เลยตัดสินใจ ลองเดินออกไปดูรอบๆลานก่อนแล้วก็กลับมาสำรวจบริเวณรอบๆชั้น 2 กับ 3 สยามเซ็นอีกทีนึงคร่าวๆ ก็แตกประเด็นออกมากันอยู่ 2 ประเด็นใหญ่ๆ คือ...
1. ถ้าอยู่ที่ลานข้างนอก ได้เห็นแน่ๆ ได้เห็นชัวร์ๆ แม้จะได้อยู่หลังสุดของลานแต่ก็รับประกันว่าได้เห็นทุกสิ่งที่อยู่บนเวทีแน่ๆ แต่จะอยู่ไกลมากๆ เห็นเป็นตัวเล็กๆ แต่ก็คือเห็นแน่ๆไง เพราะเวทียกสูงมากๆ
2. ถ้าอยู่เกาะรั้วที่สยามเซ็น อันนี้ได้เห็นระยะประชิดแน่ๆ แต่ก็คงได้แค่แว่บเดียว ไม่ได้ดูนานๆเหมือนอยู่ดูที่ลานข้างนอกและก็จะต้องพลาดฟังหนุ่มๆตอบคำถามอะไรข้างนอกด้วยแน่ๆ
เอาล่ะสิ...............จะเลือกดูไกลๆแต่ได้นานๆและได้เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้น หรือจะเลือกดูใกล้ๆแต่ได้แค่แว่บเดียวไม่กี่วิดี????????
ก็ไปนั่งกินข้าวบนชั้น 4 ไป คิดกันไป สุดท้ายก็ตัดสินใจกันว่า คิดว่าจะอยู่ที่สยามเซ็นนี่แหละ ขอเห็นระยะประชิดซักครั้งนึงในชีวิต แล้วอาจจะค่อยๆไหลตามฝูงชนไปเรื่อยๆถ้าเค้าไหลตามดงบังกันไปเรื่อยๆอ่ะนะ คิดกันไว้แบบนั้น
ตอนนั้นสงสารคนที่ต่อแถวรอซื้อบัตรคอนมากๆ เพราะแดดมันอย่างเปรี้ยงเลย แถวก็ยาวมากๆด้วย พี่วิเองก็ยังไม่ได้ซื้อบัตรเลย แต่มีสายข่าวรายงานมาจากพี่แนนว่า วันนั้นตอนเวลาบ่าย 2 โมง ไทยทิคเกตมาสเตอร์จะเปิดให้จองบัตร!!! ก็เลยเดินไปเซ็นทรัลเวิร์ลกับพี่วิฝากพี่แนนซื้อบัตรให้แล้วก็เดินกลับมาที่สยามเซ็นอีกรอบ ซื้อเสบียงมาติดตัวไว้ด้วยเอาไว้นั่งกินเผื่อหิว 5555
ช่วงราวๆบ่าย 3 โมง เห็นจะได้ สตาฟเค้าก็เริ่มมาตั้งรั้วที่เค้าเอามาตั้งๆไว้ในสยามเซ็นให้เป็นแบบล็อคแน่นหนา ตอนนั้นเจอ เอื้อย แล้วก็ยังคุยๆกันอยู่เลยว่าจะเอาไงดี เพราะตอนนั้นเค้าบอกๆกันว่าดงบังจะเดินออกไปที่ลานจากทางชั้น 2 (เราอยู่ชั้น 3 อยู่) แล้วขากลับดงบังถึงจะเดินเข้าสยามเซ็นมาทางชั้น 3 เราก็ลังเลว่าจะวิ่งลงไปชั้น 2 ดีหรือจะอยู่ในรั้วชั้น 3 ดี?? เพราะวินาทีนั้นรู้เลยว่าถ้าเข้ารั้วไปแล้วจะไม่ได้ออกมาจนกว่าดงบังจะกลับแน่ๆ ตัดประเด็นที่จะแอบไหลไปนอกลานได้เลย แต่สุดท้าย เรากับพี่วิก็เลือกรออยู่ในรั้วที่ชั้น 3
ตอนแรกหมายตาไว้กับพี่วิว่าเสร็จงานแล้วจะแอบโฉบมาซะหน่อย แต่สุดท้าย....ลืม 5555
รอๆๆๆไปเรื่อยๆโทรคุยกับเพื่อนๆเป็นระยะๆ เพราะแต่ละคนนี่แบบกระจัดกระจายกันไปคนละทิศละทางเลย เรากับพี่วิอยู่ชั้น 3 ( มีปุ๋ยตามมาช่วยนั่งเฝ้าสมบัติให้ แตงก์มากน้า อิอิอิ ) เอื้อยกับเพื่อนเอื้อยอีกคนอยู่ชั้น 2 ไอ้ปั๊บอยู่ที่ลานข้างนอก (อึดมากเลยแก) จุ๊กะซังตอนแรกก็อยู่ข้างนอก น้องมิ้นที่นัดรับของกับเราไว้+จะมาดูดงบังด้วยอยู่ชั้น 3 เหมือนเราแต่คนละมุมกัน
เวลาประมาณ 16.30 น. 1 ใน ผจก.ของดงบัง เดินผ่านมา!!!! แบบว่าตูจำผจก.คนนี้ได้เพราะเห็นในรูปบ่อยๆเค้าเดินมากับผจก. ญ อีกคนนึง ไอ้เราก็ถือของพะรุงพะรังมาก มือซ้ายคุยโทรศัพท์อยู่ มือขวาถือกล้องกับพัดรูปแจจุงที่ไอ้ปั๊บซื้อมาฝาก ก็บอกพี่วิด้วยเสียงที่ไม่เบานักแต่ก็ไม่ดังเกินว่า "ผู้จัดการ! ผู้จัดการ!! manager!!" พร้อมกันนั้นด้วยความที่จะชี้ให้พี่ดูแต่มือไม่ว่าง ตูก็เลยกระดกนิ้วก้อยขวาข้างที่ถือกล้องกะพัดอยู่น่ะแหละออกไปทางผจก.คนนั้น นึกสภาพสิ......อนาถยิ่งเลยตรู = =" ....ผจก.เค้าหันมามองแบบงงๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วก็เดินต่อไปแล้วก็ลงบันไดเลื่อนไปชั้นล่าง
เห็น ผจก.เดินมาตูก็เริ่มระทึกแล้วสิคะ....ผ่านไปอีกไม่นาน ซัก 10-15 นาที... เกิดเสียงกรี๊ดกระหึ่มขึ้นจากทางชั้น 2 ไอ้พวกชั้น 3 อย่างเราก็เอาล่ะสิวะ....มาแล้วแหงๆ ตั้งกล้องกันพรึ่บพั่บ ปรากฎว่า.....ไอ้ที่กรี๊ดกันเมื่อกี้น่ะ.........กรี๊ดเพราะการ์ดเกาหลีหล่อ =______="
ช่วงนั้นทางชั้น 2 มีการกรี๊ดเรียกกระแสกันเป็นระยะๆ ชั้น 2 กรี๊ดที ชั้น 3 ก็ผวารีบตั้งกล้องกันพรึ่บๆๆๆๆซะทุกรอบ จนรอบหลังๆเริ่มเซ็ง ไม่ยกกล้องกันและ รอดูชัวร์ๆก่อนว่ามาจริงป่าว 555
จนเวลาประมาณ 17.45 น. (จำไม่ได้แต่น่าจะประมาณนี้) ดงบังมาของจริง!!!!!!!!!!!!!!!!
ข้างล่างเกิดการกรี๊ดกันอย่างต่อเนื่องกระแสดีไม่มีตกแฟนๆโบกป้ายกันไม่หยุด.....ชัวร์!!! ของจริงแน่!!!! ฟันธงงง!!!!!!! ชั้น 3 ก็ยกกล้องเตรียมกันเลยค่ะ รอด้วยใจระทึกมากๆ วินาทีนั้นมันแบบคิดในใจว่า มาแล้วๆๆๆๆๆๆโอยยยปวดท้อง มาแล้วๆๆๆๆๆๆ ซักพักนึง มาแล้วเค่อะ!!! จากมุมที่เรายืนอยู่ เราจะมองลงไปเห็นตรงบริเวณทางออกไปที่ลานชั้น 2 ได้นิดๆ การ์ดเดินนำขบวนมากันเป็นเซตใหญ่ๆ ขอสารภาพเลยว่า...... "ตรูคงไม่รู้ว่าดงบังมาหรือยัง ถ้าไม่ได้สีผมของแจจุงช่วยไว้" 5555 วินาทีนั้นดีใจมากที่แจจุงย้อมผมสีนี้ ดีใจที่สุดในชีวิต (เว่อร์ๆๆ 5555) ก็ซูมมมมมมมมมถ่ายๆๆๆๆๆๆ เน้นอีตาหัวทองก่อนเลย ที่รักจ๋า ไอเลิฟยูวววววววว ชาวบ้านเค้ากรี๊ดกันกระหึ่มมากๆแต่รู้สึกตรูจะไม่ได้กรี๊ดนะ ตื่นเต้นเกิน ใจมันระรัวไปหมด ถ่ายติดใครบ้างไม่รู้ รู้แต่ติดหัวแจแน่ๆ ตรูมั่นใจ 555 อ่ะแคปๆๆ
หมายเหตุ : รูปแคปทุกรูปจากกล้องอิหนูหนึ่งคนนี้...รูปของเซียจุนซูถือเป็นของหายากมากกกก เนื่องจากข้าน้อยไม่ทันสังเกตเห็นเซียเลยทั้งขาไป-กลับ ดังนั้นถ้าหากเจอรูปเซียติดมาในกล้องแม้เพียงนิดแล้วตูกรี๊ดกร๊าดเกินปกติ...อย่าใส่ใจ ก็บอกแล้วไง....ว่าหายาก = =" เซียจ๋า~~!!! 5555
รอบแรก
ขาเดินออกจากสยามเซ็นชั้น 2 ออกไปสู่ลานพารากอร์น
มาแล้วค่ะคุณผู้ชม!! ต่อจากนี้ไปให้จ้องอีตาหัวทองสุดหล่อคนนี้ไว้นะคะ...
หัวทองๆของ คิมแจจุง ช่วยคุณได้เค่อะ!!
มาแล้วเค่อะ! เพิ่มมาอีก 2 หน่อแล้ว ตอนถ่ายไม่รู้หรอกว่าถ่ายติดใครบ้าง ยกเว้นอีตาหัวทอง...
ก็บอกแล้ว......คิมแจจุง ช่วยคุณได้ 555
เอาล่ะ..มาถึงตอนนี้พวกเราได้ตัวช่วยมาเพิ่มอีก 1 อย่างแล้ว นั่นคือ...ช่อดอกไม้ค่ะ...ใครมีช่อดอกไม้อยู่ในมือ คนนั้นแหละ...จองยุนโฮ 5555 ส่วนอีกคนที่ยืนใกล้ๆยุนน่าจะเป็นน้องมินนะ เทียบเอาจากความสูงจ้า (ไม่ติดเซียมาเลยแฮะภาพนี้เหอๆๆ)
ซูมมมม เข้าไป...ภาพนี้ก็ยังคงไม่มีเงาของโลมาน้อยจุนซูติดมาในกล้องเลยเค่อะท่านผู้ชม = ="
มาแล้ววว!! มาแล้ววววเจ้าค่าเอ๊ยยยยยยย!!! เซียจุนซูติดกล้องมาแล้ววววว!!
รู้ได้ยังไงน่ะหรอ? รู้จากเสียงหัวเราะ..อ๊ะ ไม่ใช่ละนั่น = =" รู้จากชุดที่ใส่ค่ะ เหอๆๆ
ภาพนี้อาจไม่ชัดเจน ภาพอื่นล่ะถึงแน่ใจได้
แม้กำลังจะเดินออกไปอยู่แล้ว ก็ยังไม่วายเห็นแจอย่างแจ่มชัด
และคราวนี้ เราก็ได้เห็นแผ่นหลังเซียกันซะที 555 (ต้องขอบคุณชุดที่เซียใส่สินะ เหอๆๆ)
หลังจากเทพทั้ง 5 เดินออกไปจนพ้นขอบประตูทางออกของสยามเซ็นชั้น 2 ข้อย.....ก็ไม่เห็นอะไรหลังจากนั้นอีกเลย 5555 ก็เลยได้แต่ยืนรอ ร๊อ รอ รอไปก็กระวนกระวายใจไป อยากรู้ว่าข้างนอกมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง เห็นภาพแฟนๆด้านนอกเค้าโบกมือกันครึกครื้น กรี๊ดกันกระจายทีก็อยากมีส่วนร่วม แต่ก็อย่างว่า....เลือกที่จะอยู่ระยะประชิดก็ต้องยอมที่จะอดเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอก T_T"
ก็รอกันต่อไปจนกระทั่ง......ราวๆ 20 นาทีผ่านไป...สตาฟและการ์ดเริ่มทยอยเดินเข้ามาทางชั้น 3 !!!!!!!! แม่นแล้ว มันเป็นสัญญาณบ่งบอกว่า เทพทั้ง 5 กำลังจะเดินกลับเข้ามาแล้ว !!!!!! และไม่นานเกินรอ.... ดงบังก็ออกมาให้เห็นกันจะๆ ระยะประชิด อ๊ากกกกกกก!!!!
รอบ 2
ขาเดินกลับจากลานพารากอร์นเข้าสู่สยามเซ็นทางชั้น 3
มาแล้วเจ้าค่าเอ๊ยยยย นำขบวนมาด้วย เฮียมิก เจ้าของรอยยิ้มออร่าแผ่กระจายชนิดที่ว่าไฟในสยามเซ็นมันยังดูหมองไปในพริบตาเมื่อมาเจอกับยิ้มของเฮีย 5555 (ที่ว่าหมองน่ะไม่ใช่เพราะกล้องแกถ่ายออกมาแล้วมืดเองหรอกเรอะ??? = =") ต่อด้วย แจจ๋า สุดเลิฟที่ตอนแรกเดินไปยิ้มเขินไปพยายามมองแฟนๆเล็กน้อยแต่ยังเขินอยู่ เลยออกแนวยิ้มอายๆไม่กล้าสบตากับแฟนๆมากนัก จนกระทั่ง.....เหอๆๆอ่านต่อเอง 555 และตามมาติดๆด้วย น้องมิน สุดหล่อออ เด็กคนนี้หล่อจริงๆนะคะท่านผู้อ่าน ส่งรอยยิ้มตามสไตล์มินๆเค้าทีเนี่ยเล่นเอาป้าๆขยับตัวไม่ได้เลยเจ้าค่ะ น่ารักมากกกกกกกกกกก อ๊ายยย เด็กบร้า~~!! 555
อั่กกกกก รอยยิ้มแผ่ออร่ามาแต่ไกล เฮียมิกโบกมือให้แฟนๆตลอดทาง อั่กกก
ใกล้เข้ามาอีกนิด ชิดเข้ามาอีกหน่อย อ๊ากกกก แม้จะยังไกลอยู่
แต่รอย(อม)ยิ้มของหนุ่มๆมันก็กระชากใจอย่างแรงงงง
เฮียมิกเดินนำขบวนมาพร้อมกับรอยยิ้มออร่า....ออร่าจริงๆนะคะคู๊ณณณณ
ไม่ชัดก็จะแคป....เพราะแจยิ้มมมมม 555555
แจจ๋า... ช่วยหันมาสบตาแฟนๆหน่อย อย่ามัวแต่เขิน 555
อุ๊ยตายว้ายกรี๊ดดดดดด เซียยยย เซียติดมาในกล้องข้อยด้วย กรี๊ดดดดดด
( บอกแล้วว่าหายาก 5555 )
รอยยิ้มสว่างไสวของปาร์คยูชอน ใครเห็นจะๆวันนั้นแล้วไม่ยิ้มตามนี่ตูให้ถีบเลยเอ้า!!
เอาไปอีกรูปละกันกับรอยยิ้มพิมพ์ใจของเฮีย อ๊ากกกกก
มาแล้ววววววว ที่รักข้อยมาแล้ววววววววว แจจ๋า กรี๊ดดดดดด
สะดุ้งครั้งที่ 1 ....เฮ้ยยยย แจแอบมองมาด้วย เห็นนะ หึๆๆๆ
แจ : อ๊ะ...นั่นตัวอะไรน่ะ? หน้าตาละม้ายคล้ายช้าง(น้ำ) 555
(( ตอนนี้เริ่มหวั่นไหวมากๆ เพราะสบตากับแจเข้าให้พอดี แล้วคือจังหวะนั้นมันรู้สึกได้เลยนะว่าไม่ได้คิดไปเอง เพราะตาเรามองตาแจอยู่ กล้องนี่ไม่ได้มองหรอก ซูมค้างไว้แล้วปล่อยถ่ายตามมือเลย ตานี่มองของจริงตลอด กล้องไม่สนใจแล้ว 555 ยิ่งพอมาเช็คในกล้องทีหลังยิ่งมั่นใจว่าตูไม่ได้ละเมอไปเอง อ๊ากก ))
ยังค่ะ....ยังไม่เลิกมอง จนบัดนี้ก็ยังสงสัยไม่หายว่ามองอะไรนักหนา
(หรือหน้าตูจะเหมือนน้องก้านกล้วยจริงๆ???? 555)
(( แจกล้ามองมา ตูก็กล้ามองกลับ ตอนนั้นเหมือนเล่นเกมจ้องตากันมาก คือเราก็ไม่กล้ากระพริบตาเลย กลัวว่ากระพริบตาแล้วแจจะมองไปทางอื่น 555 (เล่นอะไรเนี่ย 555) ))
มายก๊อดดด สาบานว่าผู้ชายคนนี้จิกไม่ปล่อยจริงๆ...ถ้าแจคิดจะจิกตามองอะไรแล้ว ต้องจิกจนกว่าเป้าหมายจะตายกันไปข้าง (ได้ข่าวว่าตูตายไปตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตากับแจแล้ว 555)
(( ตรงนี้ขอขยายความก่อนว่า ในรูปนี่มันอาจจะดูว่าแจเข้ามาใกล้เราแล้ว แต่ความจริงยังอยู่ไกลกว่าในรูปนิดนึงนะ แต่ที่เห็นว่าใกล้เพราะว่าเราซูมค้างไว้ ดังนั้นพอถึงจังหวะตอนที่แจเข้ามาอยู่ตรงหน้าเราจริงๆภาพมันจะใกล้มากก เล่นเอาแจตกขอบไปเลย 555 และก็อย่างที่เห็น....ยังจ้องตากันอยู่ อ่า...ตอนนั้นใจมันระรัวมาก ถ้าหัวใจเราวายตายขึ้นมา ไม่ต้องทิ้งไดอิ้งเมสเซจเอาไว้ทุกคนก็คงจะชี้ตัวคนร้ายแทนเราได้ใช่มั้ยว่าเป็นใคร? 5555 ))
แต่แล้ว...แจจ๋าก็มองไปทางอื่นจนได้....ภาพนี้ต้องขอบคุณคนที่ส่งแสงแฟลชมาให้มากๆ เพราะมันทำให้อย่างน้อยเราก็ได้ภาพแบบชัดๆมาตั้ง 1 ภาพแน่ะ 555
วูบบบ แสงแฟลชหาย กล้องตูก็กลับคืนสู่สภาพมืดมิดอีกครั้ง....= ="
แต่แจจ๋าก็ยังหล่อเหมือนเดิม 555
เอาล่ะสิ จังหวะตอนนั้นคือแจเริ่มเข้ามาใกล้แล้ว ไอ้เราก็ชักจะเสียดาย อยากให้แจมองมาอีก อยากสบตากับแจใกล้ๆ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง จะให้กระโดดไปคว้าคอแจมาบอกว่า มองฉันสิ มองช้านนนนน ก็ใช่ที่ 5555 ก็เลยเริ่มจะทำใจ ขอแค่เห็นใกล้ๆก็พอแล้ว เพราะมันใกล้มากๆเลยนะ...ก็คิดในใจว่า....ขอแค่ได้เห็นใกล้ๆไม่กี่วินาที ไม่ต้องสบตากันใกล้ๆก็ได้ แค่สบตากันมาเมื่อกี้นี้เราก็พอใจแล้ว..........อืม.......แต่ทว่า!!!!!!!! พอแจเข้ามาอยู่ตรงหน้าเราปุ๊บ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
อ๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โดยไม่คิดไม่ฝัน แจที่เราคิดว่าคงจะไม่หันมาสบตาแล้ว พอมาถึงตรงที่เรายืนปุ๊บ แจก็หันมาสบตากับเราตรงๆ !!!!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก วินาทีนั้นอยากจะบอกว่า....สายตาสามารถฆ่าคนได้จริงๆค่ะ รู้สึกเหมือนลืมหายใจไปเลย เหมือนโดนสายตาคู่นั้นของแจดึงดูดไปแล้ว 555
ยัง.....ยังไม่พอ...ถ้าคิดว่ามันจะจบแค่นี้...มันยังน้อยไปค่ะ....เพราะสิ่งที่ คิมแจจุง อายุ 21 ปี สัญชาติเกาหลี ทำหลังจากนั้นคือ..................
โอ๊ะ!?
เอ๊ะ !!?? อ๊ะ!!!???
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
@#$%&#%+#@%&*^$ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
อ...อ.....อ่ะจะบะระแฮ่บ กะระแท๊บแอ๊บ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตายยยยยยยยยยยยยยยยยย อิหนูหนึ่งตายไปแล้วเรียบร้อยยยยยยยยยยยยยยยยยย ใครมันจะไปคิดล่ะว่า....
คิมแจจุงจะหันมาแล้วอยู่ๆก็ยกนิ้ว 2 นิ้วชูท่า V ยื่นมาใส่หน้าอิหนูหนึ่งเต็มๆ!!!!!!!!!!
(V >_O)+
.
.
.
.
ตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ตรูตายไปแล้วววววววววววววววววววว!!!!
กรี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
แถมมีการ ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ๆ ใส่อีกนะ แจรู้มั้ย....หนึ่งตายไปแล้ววววเพราะแจคนเดียว อ๊ากกกกกกกกกกก
ถ้าดูจากในคลิปจะรู้สึกว่ามันแป๊บเดียวเองเร็วมากๆ แต่ในสภาพความเป็นจริงตอนนั้นคือเหมือนมันช้ามากๆเลยนะ เหมือนทุกอย่างรอบๆตัวมันสโลวโมชั่นไปหมดเลย เหมือนในการ์ตูน เหมือนในละคร เหมือนไอ้ฉากตกตะลึงอึงมี่นั่นแหละ อ๊ากกกกก ใครโดนแบบนี้เข้าให้เต็มๆรับรองว่าต้องรู้สึกเหมือนกัน คิดดู...ตาประสานตาระยะประชิด แล้วอยู่ๆก็ทำท่าพีซซซใส่แบบไม่ทันให้ตั้งตัว.........มันเป็นอะไรที่อึ้งมากๆ ไม่คิดเลยว่าการได้เจอหน้าแจระยะใกล้มากๆเป็นครั้งแรกครั้งนี้จะได้อะไรมากกว่าที่คิดไว้ บอกเลยว่าตัดสินใจถูกมากๆที่ไม่ย้ายที่ไปยืนที่อื่น และคิดถูกมากๆที่หลงรักผู้ชายคนนี้ และแน่นอนที่สุดเลยว่า ต่อแต่นี้ไปตรูคงรักใครไม่ได้แล้วนอกจากผู้ชายคนนี้... คนเดียวจริงๆที่จะอยู่ในใจ ตลอดไป....(ส่วนคนอื่น..... นอกใจ 555)
อ่า....ขอพักเรื่องแจก่อน เดี๋ยวจะไม่จบง่ายๆ (ได้ข่าวว่านี่ก็ยืดมาพอควรแล้ว 5555) ต่อๆๆ
ยังอึ้งกับแจไม่ทันหาย เรายังอยู่ในอาการตาค้าง หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะอยู่ คนพี่เดินไปไม่ทันพ้นขอบเรติน่า คนน้องตามเข้ามากระแทกหัวใจซ้ำสอง เอาให้ตายสนิทไปเลยงานนี้....ใช่แล้ว....เดี๊ยนกำลังจะพูดถึงคนต่อไป...น้องเล็กสุดหล่อสุดน่ารักของวง ผู้ควบตำแหน่งเป็นคู่หมั้นของข้อยเอง.........เด็กหนุ่มอัจฉริยะสุดหล่อเสียงดีที่กินข้าววันละ 5-8 มื้อไม่รวมของหวานและอาหารว่างระหว่างวัน............ชิมชางมิน !!!!!!!
ยังกรี๊ดแจอยู่ ดูสิ ยังคงพีซใส่อยู่ข้างหน้า แต่ตอนนี้เบนสายตาไปทางซ้ายหน่อยค่ะท่านผู้ชม...
"น้องมิน กำลังหันหน้าไปมองพี่ใหญ่ของวง และทำหน้าประหนึ่งว่าพี่ตรูกำลังทำบ้าอะไรใส่ยัยช้างน้ำนั่นอยู่กันแน่นะ?" 555555
แต่แล้วๆๆๆๆๆๆๆๆ ตูไม่ได้คิดไปเองใช่ม๊ายยยยยยยย ว่ามินก็มองมาเหมือนกัน อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก
ดูสายตานั่นสิ!!! ดูรอย(อม)ยิ้มนั่นสิ!!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ดูเซ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ดูน้องมินยิ้มสิคะท่านนนนนนนนนนนนนนนนน
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่ไหวแล้ว อย่ามายิ้มยั่วนะมินนนนนนนนนนน พี่พึ่งพูดไปหยกๆเองว่าพี่คงรักใครไม่ได้แล้วนอกจากแจ แต่มินกำลังจะทำให้พี่ผิดคำพูดนะเด็กบร้า อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก 55555
แม้จะไม่ได้สบตากันจังๆแบบแจ....แต่ๆๆๆๆๆๆ ดูรอยยิ้มของน้องเค้าสิคะ ดู๊~~~~~~!!!!!!
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ดูสิ แม้สีผิวน้องมินจะเข้มกว่าพี่ๆอีก 4 คน แต่รอยยิ้มของน้องก็ส่องประกายแผ่ออร่าอย่างเต็มเปี่ยมไม่แพ้พวกพี่ๆเค้าเลย เจิดจ้าจริงๆนะคะมินขา~~~!!!
ชางมิน ไอเลิฝยู้วววววว วูววววว วูวววว
อ๋า....แม้ภาพจะเลือน แต่รอยยิ้มของน้องมินก็ไม่ได้เลือนไปตามภาพเลย กี๊ซซซซ
จะไปแล้วหรอมินนนน กลับมาก่อนนนนน กลับมาให้พี่ชื่นใจก่อนได้ม๊ายยยยยยย
พลีสสสคัมแบคทูมี โอ้ เบบี้~~~!!!! 555
อ่า ทุกคนอาจสงสัยว่าภาพนี้มันคืออะไร? และอิหนูหนึ่งเอามาโพสทำไม?
ลองดูดีๆค่ะ แล้วคุณจะรู้ว่าทำไม อิอิ
ดูออกกันหรือยัง? ถ้ายัง...ลองดูอีกภาพ.....
ชะแว้งงงงง นี่เงาปริศนานี่แท้จริงแล้วก็คือ...........เซียจุนซู !!!!!!!!!!!!
กรี๊ดดดดดดดดดด เซียๆๆๆ เซียจ๋าในที่สุดก็โผล่มาติดกล้อง ฮือๆๆๆ ปลาบปลื้มเป็นที่สุด....ก็บอกแล้วไงว่าหายาก 5555 ขอสารภาพเลยว่าตอนแรกเราก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้เงาแว่บๆที่ผ่านกล้องไปมันคืออะไร นึกว่าเป็นเงาของสตาฟไม่ก็การ์ด ไม่ฉุกคิดจริงๆว่าเป็นเซีย ยังบ่นๆกับพี่วิอยู่เลยว่า เนี่ยยย ทั้งขาไปขากลับหนูไม่เห็นเซียเลยอ่ะ พี่วิก็บอกว่าพี่เค้าเห็น+ถ่ายไว้ได้ด้วย เลยไปยืนเช็คคลิปของพี่วิกัน เราก็เลยได้รู้ว่า อ้าววว เซียใส่แว่นด้วย กรี๊ดๆๆๆ แสดงว่า ตาแว่น ที่ผ่านหน้าเราไปนั่นก็คือ เซีย นั่นเอง ไม่ทันสังเกตจริงๆ อารมณ์เราคือประมาณว่ายังอึ้งไปกับท่าพีซซซซของแจ กับ รอยยิ้มเทวดาน้อยของน้องมินอยู่ เลยไม่นึกว่าเป็นเซีย ก็ไม่รู้นี่หว่าว่าใส่แว่น ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เซียจ๋า หนึ่งขอโต้ดดดดดดดดดดดดด
แว่บบบบ เซียผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก็มีอีก 1 หนุ่มเดินมา....ใช่แล้ว หมียุน นั่นเองงง
ตอนยุนมาถึงเราก็จ้องๆๆๆๆๆและจ้อง หมียุนเดินอมยิ้มโบกมือทักทายแฟนๆตลอดทาง หล่อมากกกกก แต่ไม่รู้ว่าเรารู้สึกไปเองหรือเปล่านะ เราคิดว่ายุนดูผอมๆซูบๆลงนะเราว่า ช่วงนี้โหมงานหนัก รักษาสุขภาพด้วยนะพี่ชาย ดูน้องสาวคนนี้ซิ กินได้ทั้งวันจนอ้วนจนแจเห็นเป็นช้างน้ำแล้ว 555
แฮ่ๆ ด้วยความที่มัวแต่มองของจริง ถือกล้องมุมเงยมากไปหน่อยก็ไม่รู้ตัว เลยออกมาเช่นนี้แล เหอๆๆ
เห็นรอยยิ้มนั่นมั้ย? เห็นสายตานั่นมั้ย? ทั้งหมดนั้น ยุนมีไว้เพื่อแจคนเดียว....
อ๊ะ...ไม่ใช่และ = =" ทั้งหมดนั่นยุนมีให้แฟนๆชาวไทยทั้งหมดเลยนะจะบอกให้ ^^
ถึงตอนที่เซียเดินผ่านหน้าไปจะถ่ายไว้ได้แค่เงาเลือนๆ แต่ตอนหันไปหาแผ่นหลังเซียนี่ถ่ายไว้ได้เต็มๆเลยนะจ๊ะเซียจ๋า 555 เห็นมั้ยว่าเซียโบกมือให้แฟนๆตลอดเลยนะ น่ารักจริงๆเจ้าโลมาน้อย สมแล้วที่เป็นเพื่อนชายข้างบ้านข้อย เอาเข้าไป 555
นอกจากแผ่นหลังของเซียแล้ว เรายังมีบริการพิเศษ แถม มือของยุน ให้อีกด้วย 555
รายนี้ก็โบกตลอดเหมือนกัน น่าร๊ากกกก อิอิอิ
อ๋า....ไปซะแล้ว บ๊ายบายนะหนุ่มๆ รักน้า จุ๊บๆๆ
อ่า...หลังจากนั้นหนุ่มๆก็เคลื่อนย้ายทัพกันไปที่ชั้น 4 ของสยามเซ็น ตอนนั้นเด็กๆก็วิ่งเลาะตามไปที่ชั้น 4 กันหมด แต่ เรา เอื้อย แล้วก็ พี่วิ นิ่งค่ะ....นิ่งงันอยู่กับที่เหมือนถูกสะกด จับใจความของแต่ละคนได้ว่า สาเหตุหลักๆที่ทำให้นิ่งสนิทอยู่ติดกับที่ ไม่วิ่งตามต่อกันก็คือ..... "เพราะโดนมนต์เสน่ห์ท่าพีซซซซซซของแจป้าบเข้าใส่กลางใจกันเต็มๆ" 55555555 พาเอาป้าทั้ง 3 เคลิ้มมม จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพราะลอยไปหาแจหมดแล้ว 555 ใครจะวิ่งตามไปไม่สนใจแล้ว เพราะเรารู้สึก "อิ่ม" กันจริงๆ อิ่มอกอิ่มใจมากๆ ไอ้ที่เหนื่อย ที่ล้ากันเพราะรอมาตั้งแต่เช้าน่ะ หายค่ะ....หายหมดเลย ไม่มีความเหนื่อยล้าหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันรู้สึก....ยังไงดีล่ะ รู้สึกปลาบปลื้ม ตื้นตัน มีความสุข.... รอมากว่า 8 ชม. แต่แค่ได้เห็นหน้ากันใกล้ๆไม่กี่วินาที แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว...กำลังใจมา กำลังกายเลยฟื้นคืนขึ้นมาเต็ม 100 ^^
ต่อจากนั้นก็พูดๆคุยๆกันว่าเอาไงดี พอแล้ว หรือจะลองเดินๆตามเค้าไปดู เผื่อมีลุ้นต่อ (แม้จะรู้ว่ายากก็เถอะ) แต่ตอนนั้นคือไม่ซีเรียสกันเลยนะ ก็บอกแล้วไงว่ามันอิ่มแล้ว พอแล้วจริงๆ แต่ก็คือ....ถ้าได้เจออีกมันก็ดีใช่มั้ยล่ะ? 555 ก็เลยเดินไปคุยกันไป เดินกันแบบเอื่อยๆเลยนะ แบบไม่กะว่าตามเลย ก็เดินไปเรื่อย ไปแหงนหน้ามองดูชั้น 4 แป๊บนึงก็เช็คดูวีดีโอที่แต่ละคนถ่ายไว้ไปก็กรี๊ดกร๊าดกันไป โดยเฉพาะตอนที่แจหันมาพีซซซซซซใส่นี่คือ ทุกคนตายกันหมด เพราะถือว่าพวกเราเท่านั้นที่ได้ช็อตนี้ไปเต็มๆ 55555
ซักพักนึงน้องมิ้นก็โทรมา ก็เลยนัดกันไปที่หน้าเซเวนเซ่น จะได้เอาของไปให้ อุอุอุ พอไปถึงตอนแรกมีหากันไม่เจอด้วย 555 แต่สุดท้ายก็หาเจอ+ส่งมอบของกันได้อย่างปลอดภัย 555 (เปิดเผยมากไม่ได้ เดี๋ยวโดนผู้ไม่ประสงค์ดีดักฆ่า 555) จากนั้นก็ไปกินฮะจิบังกัน อยากจะบอกว่าแทบไม่อยากจะสั่งเลย เพราะมันรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจจนกินอะไรไม่ลงแล้ว 555 (แต่ได้ข่าวว่าสุดท้ายตรูก็ฟาดเรียบ เหอๆๆ) ระหว่างที่นั่งอยู่ในร้านก็เกิดเหตุการณ์ชุลมุนขึ้นนิดหน่อย คือคงมีสายข่าวส่งข่าวมาแหละว่าดงบังอยู่ตรงนั้นตรงนี้ เด็กๆในร้านหลายๆคนเลยวิ่งออกไปนอกร้านแบบไม่คิดชีวิต (ตูแอบเสียวๆแทนพนักงานในร้านมากๆ จะมีใครกินแล้วแอบเนียนชักดาบหรือเปล่าเนี่ย 555) แต่พวกเราก็สงบนิ่งนะ ก็บอกแล้วไง.....อิ่มแล้ว อิอิ ^^
พอกินกันเสร็จก็ออกจากร้าน ว่าจะกลับกันแล้ว ก็เดินไปที่จุดที่แฟนๆยังแหงนหน้ามองไปที่ชั้น 4 ดูอีกทีก็ไม่เห็นว่ามีวี่แววอะไรนะ พอจะกลับกันจริงๆแล้วก็เดินๆมาตรงบันไดก็เลยเห็นว่ามีรถตู้จอดเรียงรายกันอยู่หลายคัน + มีแฟนๆยืนอยู่เต็มเลย ก็เอาล่ะ....วิญญาณโคนันเข้าสิง....เรากับเอื้อยยืนมองรถตู้อย่างใช้ความคิด ยืนวิเคราะห์กันแบบเป็นจริงเป็นจังมากว่าดงบังน่าจะเดินออกจากร้านทางไหน ลงลิฟต์ตัวไหน และออกไปขึ้นรถตู้จากจุดไหน ตอนแรกก็วิเคราะห์ไว้แล้วว่าชัวร์ ต้องเป็นตามนี้ชัวร์ๆ ก็เลยไปเรียกพี่วิกับปุ๋ยแล้วพากันเดินลงไปที่จุดที่คิดกันไว้ว่าดงบังต้องมาตรงนี้แน่ๆ...แต่พอลงไปยืนดูจริงๆก็คิดว่า.....ไม่ใช่ มันไม่ใช่อ่ะ ไม่ใช่แน่ๆ เพราะถึงแม้ว่าจุดนั้นมันจะเป็นจุดที่จะใช้เวลามาได้สั้นที่สุด แต่มันก็ยังมีระยะทางเล็กน้อยที่ต้องเดินไป แถมต้องฝ่าแฟนกลุ่มเล็กๆออกมาด้วย ดังนั้นมันไม่ใช่แน่นอน...ก็เลยเริ่มคิดหนักอีก....คืออารมณ์ว่ามันต้องรู้ให้ได้ ไม่งั้นมันค้างคา 5555 ก็เลยเดินๆเลาะกันไปตรงบริเวณลานระหว่างสยามดิสกับสยามเซ็น ยืนมองขึ้นไปตรงทางเชื่อม แล้วก็คิด.....คิด.....และคิด........... จนกระทั่งมีรถตู้ 2 คันขับลงไปที่ชั้นใต้ดินของลานจอดรถสยามดิส เอาล่ะสิ ทีนี้สุดท้ายก็วิเคราะห์กันว่า..... ความน่าจะเป็นที่เป็นไปได้มันมีอยู่ 2 อย่าง คือ....
1. รถจะจอดรอดงบังอยู่ ณ ลานจอดรถชั้นใต้ดินของสยามดิส แล้วให้ดงบังลงลิฟต์มาขึ้นรถที่ชั้นใต้ดินนั่นแหละ
2. รถจะขับวนขึ้นไปรับดงบังที่ชั้น 4 ของลานจอดรถสยามดิส
ก็เริ่มเคร่งเครียดกันล่ะ ถึงแม้ว่าจะอิ่มแล้ว แต่อุตส่าห์วิเคราะห์กันมาหัวแทบแตกนานมาก ถ้าเกิดที่วิเคราะห์มันถูกแล้วเราปล่อยผ่านไปเนี่ย มันจะน่าเสียใจ+เสียดายมากๆเลยนะ คุยกันไปกันมา เช็คข่าวกับน้องอีกคนนึงที่อยู่ทางฝั่งด้านสยามเซ็นไปพลางๆเป็นระยะๆ สุดท้ายก็ตัดสินใจกันว่า จะลองเสี่ยงดวงดู จะเดินขึ้นไปยืนๆดูที่หน้าทางเชื่อมชั้น 4 ฝั่งสยามดิสดู....ระหว่างที่เดินขึ้นไปเรื่อยๆแบบไม่เร่งรีบมาก แต่ก็ไม่เฉื่อยชิวๆแบบทีแรก น้องนก ที่อยู่ฝั่งสยามเซ็นก็โทรมา แล้วบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า ออกมาแล้วๆๆๆ แล้วก็มีเสียงกรี๊ดกระหึ่มลอดออกมาจากโทรศัพท์เลย ไอ้ตอนนั้นพวกเราถึ่งขึ้นไปถึงแค่ชั้น 3 ก็เอาแล้วไง.....วิ่งสิคะ ทีนี้วิ่งอย่างเร็วไปถึงชั้น 4 ก็เห็นล่ะว่าเค้ากั้นรั้วเอาไว้ตรงทางเชื่อม ก็มีแฟนๆกลุ่มนึงไม่เยอะนะอยู่หน้ารั้วแล้ว แต่ถึงจำนวนคนตรงนั้นจะไม่เยอะ แต่พวกเราก็ไม่เห็นอ่ะ แบบว่าป้ายมันบังอยู่พอควร เอื้อยตัดสินใจอย่างฉับไวแล้วลากพี่วิกับเราขึ้นบันไดเลื่อนที่อยู่ทางด้านหลังแฟนๆหน้ารั้ว คราวนี้ล่ะ คุณเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย เคยฟังเพลงนี้กันมั้ยคะ.....
พรหมลิขิตบันดาลชักผ่านนน ดลให้มาพบกันทันใดดดดด.....
ทันทีทันใด จริงๆค่ะท่านผู้ชมมม!!! ฉับพลันทันใดที่พวกเราขึ้นบันไดเลื่อนแล้วยืนอยู่กันคนละขั้นเว้นขั้นนั่นเอง....ดงบังปรากฏตัวค่ะ!!! เดินเรียงแถวกันออกมาเป็นแม่เป็ด ลูกเป็ด กันเลยแล้วคือพวกเราที่อยู่บนบันไดเลื่อนนี่เห็นดงบังเต็มๆตัว ไม่มีอะไรมาบังเลยนะ... เท่าที่จำได้ ก็มีสตาฟเดินนำไปก่อนล่ะ แล้วก็มี แจใส่ชุดสีออกเทาๆมีฮู้ด ตามมาด้วยยุนชุดสีเข้มๆ ต่อด้วยน้องมินชุดสีขาวมีฮู้ด ส่วยเซียกับเฮียมิก....ขอโต้ดดดดดด ไม่ทันสังเกตอีกแล้ว ฮือๆๆๆๆ ตอนแจออกมาแจก็หันหน้ามามองทางแฟนคลับ ยุนก็หันมาแล้วก็ยืดแขนออกมาสุดๆแล้วก็บ๊ายบายใหญ่เลย น้องมินก็หันมานะ
แล้วคือที่ฮามากคือ....พวกเราทั้ง 3 (ลืมบอก ปุ๋ยไม่ได้ขึ้นมาด้วยรออยู่ที่ชั้นล่าง) ต่างก็ย่อเข่า อยู่ในท่ากึ่งว่านั่งอึแต่ยังไม่ถึงขั้นนั้น = =" แล้วยืดแขนออกไปสุดๆเหมือนยุนแล้วก็ส่งยิ้มบ๊ายบายดงบังพร้อมๆกัน แล้วคิดดูสภาพสิ....พวกเราอยู่บนบันไดเลื่อนกันคนละขั้นใช่มั้ย ขึ้นชื่อว่าบันไดเลื่อนมันก็ต้องเลื่อนขึ้นไปข้างบนเรื่อยๆ ขณะที่มันเลื่อนขึ้นไปช้าๆ ป้าทั้ง 3 คนนี้ก็ทำท่าบ๊ายบายแบบย่อๆเข่าไปด้วย....ตรูฟันธง....ว่าดงบังเห็นแน่ๆ เพราะแฟนๆคนอื่นๆกระจุกกันอยู่ที่รั้วด้านหน้าหมด ดังนั้น พอดงบังเดินผ่านมา ก็จะเห็นแฟนๆที่อยู่ที่รั้วด้านหน้าเป็น foreground แล้วเห็นพวกเรา 3 คนอยู่ด้านหลังเป็น background แบคไม่ธรรมดาด้วย ....เป็นแบคที่ตลกที่สุดในโลก ไม่เชื่อก็ลองจินตนาการภาพแบคกราวนด์แบบพวกเราดูสิ ฮาอนาถมาก ฮากว่านี้มีอีกมั้ยอ่ะ เหอๆ = ="
หลังจากนั้นก็งงๆกันว่าจะลงหรือจะขึ้นดี คือสมองมันเบลอๆไปหมดแล้ว ตื่นเต้นเพราะไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอหน้าหนุ่มๆอีกซะแล้วแต่ก็กลับเจอซะงั้น เจอแบบเต็มๆตัวด้วยถึงจะอยู่ไกลๆหน่อยก็เถอะ สุดท้ายก็วิ่งๆๆๆลงบันไดเลื่อนตามคนอื่นๆไป แล้วขณะที่วิ่งๆอยู่น่ะเอง.....อิหนูหนึ่ง....ตะคริวกินขาขวาค่ะ = =; กินตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงบริเวณเข่าเลย แต่ไม่รุนแรงถึงขั้นลงไปล้มกลิ้งแบบนักฟุตบอลนะ แต่ก็รู้สึกได้ว่า เอาแล้วไง....ตะคริวแด๊กเข้าให้แล้ว แต่วินาทีนี้มันยอมแพ้ไม่ได้แล้ว....หยุดไม่ได้แล้ว ก็วิ่งๆๆๆๆๆต่อไป ปากก็ตะโกนบอกพี่วิไว้ก่อนว่า "พี่วิ!! ตะคริวกินขาหนูอ่า" แต่ก็ยังไม่หยุดวิ่งนะ ก็บอกแล้วไงว่าหยุดไม่ได้ 5555 คือที่บอกเนี่ยไม่ได้ต้องการจะให้พี่มาหยุดดูอาการนะ แต่บอกไว้เผื่อว่าถ้ามันกินหนักจนเราพลาดท่าล้มกลิ้งตกกระไดไป พี่จะได้สันนิษฐานถูกว่าอิหนูหนึ่งมันหายไปไหน จะได้ตามมาเก็บซากถูก 555
พอวิ่งจนถึงชั้นล่างก็กรูกันออกไปที่ริมถนนใหญ่ ตอนนั้นรถติดอยู่ ก็เลยโล่งใจได้ว่า ดงบังยังไม่ผ่านไปแน่นอน ตอนนั้นทุกคนรู้กันอยู่แล้วล่ะว่าต่อให้รอรถตู้ขับผ่านไปก็จะได้เห็นแต่รถตู้จริงๆ ไม่เห็นคนข้างในแน่นอน เพราะติดฟิล์มดำ 555 แต่ก็ยังยืนยันที่จะรอ... ถึงเราจะไม่เห็นเค้า แต่เค้าก็เห็นเรานี่นา ^^ ขอแค่ให้เค้าได้เห็นพลังของไทยคาสสิโอเปียอีกนิด....อีกนิดเดียว ก่อนที่เราจะต้องจากกันในวันนั้นแล้วจริงๆ...
ไม่นานเกินรอ รถตู้ก็ทยอยขับออกมา เราก็โบกแท่งไฟของเอื้อย โบกๆๆไปทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าให้ตายยังไงรถตู้คันแรกมันไม่ใช่ดงบังแน่นอน แต่ก็โบกๆๆๆ โบกหมดแหละ 555 แฟนๆก็กรี๊ดๆๆๆโบกมือให้ทุกคัน แล้วคันแรกมีคนไทยคนนึงนั่งถือช่อดอกไม้อยู่ ฟิล์มรถคันแรกมันไม่มืดนัก เค้าก็เล่นด้วยนะ มีหันมาโบกมือบ๊ายบายให้แฟนๆด้วย 555 คันต่อๆมานี่แหละฟิล์มกระจกดำสนิท....ดำไม่ดำก็ไม่สนล่ะ โบกมือยิ้มๆๆๆๆอย่างเดียว ยังไงพวกเค้าก็เห็นพวกเราแน่ๆ ขอแค่ให้เค้าเห็นว่า พวกเรามาส่งแล้วนะ ....ส่งได้แค่ตรงนี้แหละ เหอๆ
หลังจากนั้น ป้าทั้ง 3 ก็เดินกลับไปหาปุ๋ยที่ลานสยามดิสกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เบิกบานกันอย่างแรง วันนี้พวกเรามาพร้อมกับดวงดงบังกันจริงๆ อิ่มแบบพุงแตกกันเลยทีนี้ แต่ตอนนั้นตัวก็เริ่มล้าๆแล้วล่ะ (ความจริงมันควรจะล้านานแล้วนะ แก่แล้ว555) ก็ยืนถ่ายรูปเสา ถ่ายรูปป้ายดงบังสักพักก็เริ่มเดินกลับกันล่ะ....เราก็แยกย้ายกันกลับที่ BTS ก่อนกลับก็ไม่ลืมที่จะทำท่า.....
(v >_O)+ (v >_O)+ +(O_< v) +(O_< v)
55555 มันกลายเป็นท่าทักทายของพวกเราไปแล้ว 5555 เพระแจจ๋าคนเดียวเลย อิอิอิ
กว่าจะกลับมาถึงบ้านเราต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่ยิ้มออกนอกหน้านอกตาเกินไปบน BTS กับรถเมล์ เพราะกลัวว่าผู้โดยสารคนอื่นๆจะนึกว่าเราบ้าแล้วจับส่งศรีธัญญาแทนบ้าน 55555
อ่า.....เรื่องราวในวันนั้นก็จบลงแต่เพียงเท่านี้ กลับมาถึงก็เหนื่อยมากๆ แต่ยังนั่งยิ้มได้อีกหลายชั่วโมง ก่อนจะอาบน้ำแล้วไปนอนโดยที่ไม่ได้เปิดคอมก่อนเลย (โหหหห ไม่น่าเชื่อ อิหนูหนึ่งไม่เปิดคอมมม!!!!)
จบเรื่องดงบัง....หมดแรงอ่านกันหรือยัง? จะต่อเรื่องเก็บตกงานมีตของซีวอนต่อล่ะนะ อิอิ ไหนๆก็จะอัพบล็อกแล้ว ขออัพมันทีเดียวให้เต็มสตรีม เพราะเราคงจะดองบล็อกไปอีกนาน(เช่นเคย 555)
=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=
12 plus Fan Meeting with Choi Siwon
Dusit Thani Hotel , Bangkok
=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=
อ่า... คงคิดกันอยู่สินะว่ามันก็ผ่านมานานพอควรแล้ว ทำไมถึงเอามาลงเอาป่านนี้....สาเหตุที่เอามาลงช้ามากก็เพราะ....ตูดอง 555555555555 แหม....ก็หลังจากที่งานมีตที่เหมือนอยู่ในสวรรค์จบลง ชีวิตเราก็เหมือนกับตกอยู่ในนรก.....เพราะหลังจากงานมีตวันนั้น เราก็มีงานพรีเซนต์ตลอดทุกวันเลย คือต้องเตรียมงานพรีเซนต์ทุกวันท่องจำวันเดียวแล้วพรีเซนต์วันรุ่งขึ้น เป็นแบบนี้ตลอดทั้งอาทิตย์....หลังจากอาทิตย์นั้นผ่านไปก็สอบมิดเทอมต่อเลย....แบบนี้ไม่เรียกว่าเหมือนอยู่ในนรกแล้วจะให้เรียกว่าอะไรดีล่ะเคอะ TwT"
อ่า แต่ก่อนจะเล่า....ก็บอกแล้วไงว่านี่เป็นพาร์ทเก็บตก เพราะอะไรถึงไม่ลงเต็มๆน่ะหรอ? อนึ่งเป็นเพราะ ก็นะ ถึงแม้ว่าภาพ ความรู้สึก ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างในวันนั้นมันจะคงอยู่ในความทรงจำของเราอยู่ทุกวันนี้ แต่ตอนนี้ก็เริ่มล้าๆแล้วเพราะพิมพ์เรื่องดงบังเยอะเกิน เมื่อยหลัง เมื่อยมือ 55555555 และอีกเหตุผลนึงก็คือ... มีน้องอีกคนที่ได้มีตเหมือนกันได้ถ่ายทอดความรู้สึกออกมาผ่านทางบล็อกนี่แหละ ถ่ายทอดออกมาได้ดีมากๆ อ่านสนุกตลอดจนจบเอนทรี่เลย ไม่ใช้คำเปลืองเหมือนเราด้วย 5555 ดังนั้น เนื้อความหลักๆทั้งหลาย ไปตามอ่านเอาที่บล็อกของ น้องแพร ละกันนะก๊าบบบ >w<~~!!! (เล่นง่ายๆแบบนี้เลยนะตรู เหอๆ) อ่านแล้วอย่าลืมเมนต์ให้น้องเค้าด้วยนะ ยาวมากๆเลยแต่สนุก อ๊ายๆๆ อ่านแล้วบรรยากาศวันนั้นผุดเข้ามาในหัวเลย อ๊างงงงวอนจ๋า~~~!!
อ่า...ต่อไปก็เก็บตกสินะ...เก็บเรื่องอะไรก่อนดีล่ะ เอ้า....
๑ ------------- ๑ ------------- ๑
-1-
Spirit of Choi Siwon!!
๑ ------------- ๑ ------------- ๑
ก่อนอื่นขอยืนยันเหมือนที่น้องแพรบอกไว้ก่อนเลยว่า วอนวันนั้นดูผอมมากๆ...ดูแล้วรู้เลยว่าผอมลง ซูบลง ขานี่คือเล็กเป็นตะเกียบเลยนะ จากเดิมขาก็เล็กอยู่แล้ววันนั้นคือขาดูเล็กมากๆ ดูผอมจนน่าตกใจ ดูสีหน้าก็รู้ว่าเหนื่อยมากๆเลยด้วย แต่....สิ่งหนึ่งที่ขอชื่นชมวอนจากใจเลยก็คือ......ไม่ว่าวอนจะเหนื่อยมากซักแค่ไหน แต่เพื่อแฟนๆแล้ววอนไม่เคยท้อ.....ไม่ยอมพ่ายให้กับความเหนื่อยความล้าที่ต้องทนมาทั้งวันแม้แต่นิดเดียว ..... ไม่ได้ชมออกนอกหน้าหรือชมให้ดูเกินจริง....เพราะวันนั้นวอนพิสูจน์ให้เราและน้องๆอีก 20 กว่าคนเห็นแล้วว่าวอนทำได้จริงๆ
ตลอดเวลาตั้งแต่เริ่มงานมีตจนจบงาน วอนไม่ได้ปิดบังหรือพยายามทำตัวให้เหมือนว่าไม่เหนื่อยนะ ดูหน้าก็รู้แล้วว่าเหนื่อยมามาก แต่วอนก็ยังมีส่งยิ้ม มีแฟนเซอร์วิสให้แฟนๆตลอดงาน เรียกได้ว่าสบโอกาสเมื่อไหร่วอนแฟนเซอร์วิสเต็มที่ ระยะประชิดอย่างรุนแรง แฟนๆหัวใจวายตายกันไปหลายคน (ตูกับจุ๊นี่หัวใจวายตายกันไปหลายรอบมากๆ 555)
อย่างเช่น เรื่องที่เดินเข้ามาส่องกระจกนี่...หลังจากที่วอนเดินไปส่องกระจกฝั่งนู้นให้น้องๆแถบนู้นได้ตายกันไปรอบนึงแล้ว แถบฝั่งเราไม่ยอมค่ะ น้องๆช่วยกันชูไม้ชูมือชี้ๆที่กระจกฝั่งเราบ้างแล้วตะโกนเรียก ซีวอนๆๆๆ ไอ้เราก็เลยชี้ด้วย เผื่อฟลุ๊ค 555 แล้วก็ฟลุ๊คจริงๆ....วอนที่กำลังจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ เดินตรงมาเลยค่ะ แล้วเดินตรงมาทางไหนไม่ตรง วอนเดินตรงมาทางตรูกับจุ๊ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก วอนมาหยุดยืนตรงกลางระหว่างที่เรานั่งกับที่จุ๊นั่ง แล้วยื่นหน้าเข้าไปส่องกระจกใกล้ๆ....คิดภาพตามนะ...เรากับจุ๊อยู่ในสภาพที่อยู่ประชิดติดวอน อารมณ์ประมาณว่าตูกระโดดลวนลามวอนได้เลย (อ้าวอินี่หื่น 555) แล้วพอแหงนหน้าขึ้นไปก็จะเห็น "หน้าวอนแบบซูมๆ" กำลังทำหน้าหล่อส่องกระจกแบบขมวดคิ้วสงสัยแบบจริงจังมากๆว่า.... "ตกลงตรูมีแผลเป็นที่คิ้วข้างซ้ายจริงๆหรอ?" 555 ยืนส่องอยู่นานมาก ไอ้เราก็ทำอะไรไม่ถูก พูดอะไรก็ไม่ออก คนมันอึ้งไปแล้ว เหอๆ ซักพักนึงวอนถึงจะเดินกลับไปนั่งอย่าง งงๆ ส่วนพวกตรู.....ตายเรียบ ไม่มีเหลือ 5555
๑ ------------- ๑ ------------- ๑
-2-
ความลับของท่าเต้น
๑ ------------- ๑ ------------- ๑
หึๆๆๆ อย่างที่หลายๆคนน่าจะได้เห็นจากรายการทีวีบางช่องมาแล้วว่า วันนั้นพวกเรามีการเต้นประกอบเพลงแฮงบกให้วอนดูด้วย ไม่ได้เต้นเต็มๆเพลงหรอก แค่ท่อนนึงตอนท้ายๆเพลง ฟังดูเหมือนไม่น่าจะยุ่งยากอะไร แต่เอาเข้าจริง คิดท่าเต้นกันหัวแทบระเบิด = ="
เนื่องจากเวลาซ้อมอันมีจำกัด(สุดๆ) ทำให้พวกเราไม่สามารถที่จะเต้นท่าที่แท้จริงของเพลงแฮงบกให้เหมือนกับที่หนุ่มๆเอสเจเต้นได้ เราจึงต้องทำการครีเอทท่าขึ้นมาใหม่....ทีนี้จะทำท่าอะไรกันบ้างล่ะ? จะทำให้พร้อมกันสวยงามอลังการก็....เป็นไปไม่ได้อีก...เวลาซ้อมมันไม่มีจริงๆ ทำยังไงก็พร้อมเพรียงกัน 100% ไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นวิธีสุดท้าย........เราต้อง........ ฮาสถานเดียว ...............
อืม....ใครว่ามันคิดจะฮาแล้วฮากันได้ง่ายๆ เจ้ขอเถียงสุดใจขาดดิ้น ขนาดจะคิดท่าให้มันดูฮาๆติงต๊องๆยังยากเลย แถมกลัวว่าพอเอาเข้าจริงทุกๆคนจะไม่กล้าเต้นกันนี่สิ ...พวกเราก็เลยคิดๆกันว่า เอาวะ....ไหนๆก็ไหนๆแล้ว งานนี้เราต้องเต้นแบบไม่มีอะไรจะต้องเสียอีกต่อไปแล้ว!!! (แค่ตอนส่งประกวดรูปไปก็ไม่มีอะไรต้องเสียไปมากกว่านั้นแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ น่าอับอายจริงๆ TvT") แอบกระซิบบอกดังๆตรงนี้เลยว่า.... "ท่าเต้นแต่ละท่าที่ทำให้วอนดูในวันนั้น ส่วนมากมีความเกี่ยวข้องกับเจ๊ซินและความเป็นไทย" 5555555555 จนได้ๆ แอบวอนซินจนได้ กร๊ากกกกก
เริ่มจากท่าแรกเลย เป็นท่าที่เจ๊ซินเต้นกับชินดงในเพลง let's go on a trip
....คุณอ่านไม่ผิดหรอกค่ะ...ท่านั้นแหละ ท่าที่เจ๊กะชินดงเต้นกันอยู่ 2 คนนั่นล่ะ ที่ต้องออกอาการโอเวอร์แอคติ้งหน่อยๆอ่า ตอนแรกที่เรากะจุ๊ทำท่านี้ให้น้องๆดูก็กะแค่ขำๆ ไม่คิดว่า....น้องๆจะเห็นชอบ เอาจริงวุ้ย TwT" ก็เลยประเดิมเป็นท่าแรกซะเลย 555555
ท่าต่อมา เป็นท่าที่วอนเต้นในท่อนของวอนในเพลงแฮงบก ที่เอามือข้างนึงไปทำท่าป้องหู แล้วแขนอีกข้างก็ยื่นออกมาข้างหน้าแล้วทำท่ากวักๆ แล้วย่อขาโยกตัวให้เข้ากับจังหวะ....ดูละม้ายคล้ายท่าเซิ้งบ้านเรายิ่งนัก เลยจับมาเต้นซะเลย 555
ต่อมา เป็นท่าเต้นประจำชาติเกาหลีที่เจ๊ซินครีเอทขึ้นมาเพื่อล้อเลียน Eva ใน Full House ตอนไปพักแรมบนเขา อืม....ท่านั้นแหละ....ที่ต้องชูแขนขึ้นในระดับศีรษะทั้ง 2 ข้างแล้วทำมือจีบๆ แล้วเวลาเต้นก็ต้องส่ายแขนไปข้างหน้าพร้อมกับขยับคอหงึกๆไปข้างหน้าตามด้วย อ่า...อธิบายไม่ถูก ไปเปิดดูคลิปเอาเองละกันเน่อ เหอๆ
ต่อมาก็คล้ายๆท่าเมื่อกี้ แต่เป็นท่าเต้นประจำชาติญี่ปุ่น อันนี้ดูจากที่เอวาเต้นได้เลย แบบนั้นแหละที่เอามือลงแล้วเวลาเต้นต้องยกไหล่ไปด้วยอ่ะ 555
ต่อมา มีเกาหลีแล้ว ญี่ปุ่นแล้ว ไม่มีไทยได้ไง??? ก็เลยครีเอทกันขึ้นมาใหม่ เอาเป็นท่าเซิ้งเลย คือจังหวะขา+การโยกตัวเหมือน 2 ท่าเมื่อกี้นะ แต่เปลี่ยนตรงแขน คือเอาแขนทั้ง 2 ข้างขึ้นมาตั้งฉากกับพื้นให้แขนมันเหลื่อมกันนิดหน่อยแล้วขยับไปข้างหน้าพร้อมๆกันทั้ง 2 ข้าง แบบเซิ้งๆอ่า จิ้นกันเอาเองเน่อ 555
ต่อมา หลังจากเซิ้งไปด้านหน้ากันเรียบร้อยแล้ว เราก็จะรำวงถอยหลังกลับมา 2 ก้าว ระหว่างที่ถอย 1 ถ้าว ก็จะวาดแขนแบบรำวงกลับไปเป็นท่าตั้งวง 1 ที ก้าวถอย 2 ก้าว ก็เท่ากับรำไป 2 ที โอเค๊?
ต่อมาเป็นท่อนที่พวกเราเปลี่ยนเนื้อร้องเป็น "ซีวอน ซารางแฮ" โดยตอนที่พูดคำว่า "ซีวอน" ทุกคนก็จะชี้นิ้วไปทางซีวอน พอ "ซารางแฮ" ก็จะทำท่าซารางแฮคนละครึ่งไปประกบกับคู่ของตัวเอง กลายเป็นการทำท่าซารางแฮแบบคู่ไป
ท่าก่อนจบก็ทำท่าคล้ายๆกับที่น้องอินฮวานออกมาเต้นใน Star King ที่เอานิ้วไปจิ้มๆ ข้างๆทั้ง 2 ด้านสลับไปมา ก่อนที่จะจิ้มทีละข้างแล้ววาดมือเหมือนท่าจบเพลงแฮงบกที่พอวาดมือเสร็จมือมันก็จะมาตะเบ๊ะอยู่ที่หน้าผากนั่นแหละจ้า
ทีนี้พอจบเพลงปุ๊บ เราก็นัดแนะกันว่าจะนับ ฮานา ทูล เซต แล้วให้พูดพร้อมกันว่า "เราจะรักคุณตลอดไป น่ารักเนอะ~" โดยที่มือก็จะยังอยู่ในท่าตะเบ๊ะกันอยู่อย่างนั้น (เหมือนเป็นการให้คำมั่นสัญญา 555) แต่พอตรูอ้าปากจะนับ วอนดันโพล่งออกมาก่อนว่าวอนจะเต้นให้ดูมั่งให้แฟนๆร้องเพลงให้อีกรอบ ตอนนั้นตรูก็ตะโกน "ฮานา~~" ไปแล้วไง ดีที่ไม่มีใครสังเกต ไม่งั้นมุดดินแน่ตรู อายนะเฟร้ยยยย วอนบร้า ไม่เตี๊ยมกันก่อนเลย 5555
๑ ------------- ๑ ------------- ๑
-3-
Weii~~!!???
๑ ------------- ๑ ------------- ๑
หัวข้อชื่อแปลกๆล่ะสิ 555 มันอ่านว่า.... " เหวววววววว๋ ???" ที่แปลว่า "ทำไมอ่ะ??????" นั่นแหละ คือเรื่องมันมีอยู่ว่าช่วงตอบคำถาม มีคำถามนึงที่ถามว่า "ถ้าวอนสามารถแปลงร่างเป็นสัตว์อะไรก็ได้ 1 วัน วอนจะแปลงร่างเป็นตัวอะไร" อ่านคำถามจบวอนก็คิดหนักล่ะค่ะ คิดนานมากกกก บางคนแอบส่งเสียงกระซิบช่วย "ซิมบ้าๆ" แต่วอนก็ไม่ตอบตามนะ...ก็ยังคิดอยู่อย่างนั้น ประดุจว่ามันเป็นการตอบคำถามเกมเศรษฐีข้อสุดท้ายก็ไม่ปาน...จนกระทั่งวอนตัดสินใจตอบ.... "ผมว่า....ไม่เอาดีกว่า....เป็นตัวผมอยู่อย่างนี้ล่ะดีแล้วครับ" แฟนๆก็ร้อง "อ๋อ..." เบาๆ แต่วอนคงจะจับกระแสความแอบผิดหวังเล็กๆของแฟนๆได้ล่ะมั้ง(ไม่ได้ผิดหวังหรอก แต่ก็คือไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีน่ะ เหอๆ) วอนก็เลยเงียบอีก...ทำท่าครุ่นคิดอย่างหนักต่อ คิดนานมาก แต่ไม่นานเท่าตอนแรก แล้ววอนก็พูดว่า..."แต่เอาจริงๆนะ ถ้าสมมติว่าผมสามารถเลือกที่จะแปลงร่างเป็นอะไรก็ได้ 1 วันจริงๆ....ผมอยากจะเป็น.....นกอินทรีย์ครับ" ทีนี้ล่ะ...แฟนๆส่งเสียง"อื้มมมมมมมมม" ในลำคอ แบบออกแนวทึ่งๆออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ลากเสียงกันยาวๆด้วยนะ วอนก็เลยทำหน้างงสุดฤทธิ์ ทำตาโตๆ ขมวดคิ้วหน่อยๆ แล้วเอามือมาแบๆออกมาด้านหน้าทั้ง 2 ข้างแล้วส่งเสียง "เหว๋~~~!!?????" (แบบว่า "ทำไมอ่ะ ผมตอบอะไรแปลกหรือไง???") คืออยากให้เห็นหน้าวอนตอนนั้นมาก มันฮาสุดๆไปเลย ทุกๆคนในห้องก็เลยหัวเราะกันออกมาโดยไม่ได้นัดหมายดังๆ 55555
อธิบายเพิ่มนิดที่แฟนๆทำเสียงแบบทึ่งๆนั้นออกไป เพราะตีความกันออกว่าทำไมวอนถึงอยากเป็นนกอินทรีย์ ตีถูกหรือเปล่าไม่รู้นะแต่คิดว่าใช่ เพราะจะได้บินไปดูความเป็นไปของโลกข้างล่างได้จากบนท้องฟ้ากว้างไกลไง มีอิสระเสรีดีด้วย คิดว่างั้นนะ 555
๑ ------------- ๑ ------------- ๑
-4-
ส่งท้ายจากใจ Thai fans
๑ ------------- ๑ ------------- ๑
เอาล่ะ เรื่องสุดท้ายที่จะขอเก็บตก... เนื่องจากตอนสุดท้ายของงานเลย พี่เนส พิธีกรของงานนี้หาอาสาสมัคร(หน่วยกล้าตาย 555) มาพูดขอบคุณ 12+ แล้วก็ฝากอะไรส่งท้ายให้กับวอนด้วย ไอ้เราก็แอบสนอยู่แต่ด้วยความที่ไม่ใช่คนกล้าอยู่แล้ว(จริงๆนะ...เชื่อกันมั่งดิ 555)ก็เลยกะว่า ไม่ดีกว่า....แต่แล้วน้องอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆเค้าก็มาสะกิดถามเราว่า พี่หนึ่งพูดมั้ยๆ ไอ้เราก็ชักจะ....เออ...หรือจะพูดดี....เพราะไม่งั้นแล้วอีกนานแน่กว่าจะหาคนพูดได้ ดูพี่เนสรีบๆด้วยเพราะเวลาจำกัดจริงๆ และที่สำคัญ.... เรามีสิ่งนึงที่อยากจะบอกวอนและมั่นใจว่ามันก็เป็นสิ่งที่แฟนๆทุกคนก็อยากจะบอกวอนเหมือนกัน..........รึเปล่าหว่า? เหอๆ
เมื่อคิดได้ + พร้อมจะตายแล้วก็เลยตกลง น้องเค้าก็ช่วยบอกพี่เนสให้พี่เนสก็นัดแนะกันนิดหน่อยว่าต้องขอบคุณ 12+ อย่างนี้ๆนะ ฉอดๆๆ ไอ้เราก็พยายามจำๆๆไว้ให้แม่นที่สุด ตอนนั้นมันตื่นเต้นมาก ต้องพูดต่อหน้าประชาชีพี่ๆสื่อมวลชนและที่สำคัญต่อหน้าชเวซีวอนด้วย อ๊ากกกก สิ่งที่เราพูดไปมันยาวมากๆ...ส่วนมากช่วงแรกๆของเนื้อความ เกิดขึ้นจากความต๊องๆของเราเอง ไอ้สิ่งที่ต้องการจะบอกวอนจริงๆน่ะมีนี๊ดดดดเดียว แต่พอจะพูดแล้วเผลอไปสบตาวอนปุ๊บ....ตรู....นอกเรื่องทุกที กรรม = =" เท่าที่เราจำได้เนื้อความที่เราบอกวอนไปในฐานะแฟนๆชาวไทยในวันนั้นคือ....
(( ตัดช่วงขอบคุณก่อนหน้านั้นไปตอนที่ฝากอะไรถึงวอนเลยนะ ))
เริ่มมาจะพูดและ....สบตาวอน ชิ้งงงงงง (O_O)+
(( .................. ))
" ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดี..."
((จะบอกว่ากับอัลบั้ม 2 แต่
..........
ยินดีป๊ะอะไรล่ะ!! อัลบั้มเค้ายังไม่ออกเลยเจ๊ !!!! ))
" ล่วงหน้า...กับอัลบั้มที่ 2 ของซูเปอร์จูเนียร์ที่กำลังจะออกวางแผงให้แฟนๆได้ฟังกันในเร็วๆนี้ "
(( .........รอด.......... = =" ))
จะพูดเข้าเรื่องละ...เผลอมองหน้าวอนอีก... (O_O)+ ปิ๊งงงงง
"....แล้วก็....ขอชมจากใจว่า... วอนกับทรงผมใหม่ทรงนี้....ดูหล่อมากกกก "
(( ตอนนี้น้องๆทุกคนก็พากันเห็นด้วยส่งเสียงสนับสนุนกันโดยพร้อมเพรียง
วอนก็ยิ้มแล้วหันมาไหว้ขอบคุณครับ
.............
ตูรับไหว้แทบไม่ทัน =_____=" ))
" ....แล้วก็.... มาไทยรอบนี้ วอนดูผอมลงมากๆ อยากให้วอนรักษาสุขภาพ ทานข้าวเยอะๆ พักผ่อนให้มากๆ แฟนๆทุกๆคนเป็นห่วงวอน อยากให้วอนแข็งแรง "
(( ประโยคแรกที่ต้องการจะบอกวอนผ่านไป....วอนทำหน้ากึ่งเศร้า ไม่รู้เป็นเพราะตรูทำหน้าซีเรียสด้วยหรือเปล่า ก่อนหน้านั้นตอนถ่ายรูปเราก็บอกวอนไปทีนึงแล้วว่าให้กินเยอะๆ คราวนี้เหมือนเป็นการย้ำอีกรอบ แต่ตอนนั้นก็เล่นเอาแอบแป้วไปนิดนึง อย่าเศร้าดิวอน ตรูเครียด = =" ))
".....สุดท้าย สิ่งที่อยากจะบอกกับวอนมากที่สุด....คือ อยากให้วอนจำไว้ว่า ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่วอนเหนื่อยหรือรู้สึกท้อ อยากให้วอนหันกลับมามองที่ด้านหลังของวอน....อยากให้วอนรู้ว่าที่ตรงนี้จะยังคงมีพวกเราแฟนชาวไทยคอยให้กำลังใจวอนอยู่เสมอ ....และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป...."
((........อืม.......แม้มันจะแอบเน่า(ไม่)นิดๆ แต่ตูก็รู้สึกวาบๆ พูดเองซึ้งเอง บรรยากาศตอนนั้นก็ดันเป็นใจอีก น้องๆทุกคนดูเหมือนจะซึ้งตามน้ำตาพาลจะไหล แต่แล้ว.......ก็โดนเบรคโดยชเวซีวอน.... ไม่ขอเล่า แต่ขอยืนยันว่า ความรู้สึกจากใจของแฟนๆชาวไทยที่ถูกส่งผ่านไปให้วอน วอนได้รับรู้เข้าไปทั้งใจแล้วแน่นอน ฟันธงงงงงงงงงง!!!!! ))
๑ ------------- ๑ ------------- ๑
ก่อนจะจบเรื่องวอน ขอบอกเลยว่า 12+ จัดงานมีตได้ดีที่สุดเท่าที่เราเคยเจอมา
ไม่ได้พูดชมเพราะเราได้มีตวอนนะ แต่ชมจากใจเลยจริงๆ คิดดูสิ จะมีที่ไหนที่คอยดูแลเทคแคร์น้องๆที่ได้มีตมากกว่านี้ ไม่มีอีกแล้ว ทั้งเรื่องกิจกรรมที่จะแสดงให้วอนดู เรื่องรูป เรื่องให้น้องๆมีส่วนร่วมในการออกแบบสินค้าตัวใหม่ และอื่นๆอีกมากมาย After sale service ดีมากๆ
งานนี้มีบุคคลมากมายที่อยากจะขอบคุณ ทั้งที่ได้เอ่ยขอบคุณไปแล้ว และที่ยังไม่ได้เอ่ย
พี่ติ๋ว - หัวหน้าของพี่แอ๊ดผู้แสนใจดี คอยช่วยแนะนำให้ความเห็นเพิ่มเติมในเรื่องของการแสดงที่แสดงให้วอนดู อีกทั้งยังใจดีสั่งทำกรอบรูปน่ารักๆให้น้องๆเอารูปที่ถ่ายกับวอนไปแขวนไปวางไว้ที่บ้านได้ตามใจชอบอีกด้วย ถูกใจทุกๆคนมากๆเลยค่ะ ขอบคุณมากๆค่า~~!!
พี่แอ๊ด - ผู้รับเคราะห์ความป่วนแหลกชวนปวดหัวจากหนึ่งและจุ๊ ตั้งแต่ตอนที่ส่งรูปประกวดไปยันปัจจุบันนี้เชื่อว่าพี่แอ